Bugün 6 Şubat 2026. Asrın felaketi olarak adlandırdığımız, 11 ilimizi etkileyen depremlerin üstünden tam 3 yıl geçti. Peki biz bu 3 yılda ne yaptık? Bugün hâlâ konteyner kentlerde yaşayan insanlarımız yok mu? Bu konutlar ne zaman teslim edilecek? Bunlar belki de cevabı hâlâ belli olmayan sorular.
Diğer yandan baktığımız zaman bu yaralar nasıl sarılacak diye sormadan edemiyor insan. Kaç insan hayaller kurarak yattı 5 Şubat akşamı. Ama bir cehennemle açtılar gözlerini. Çok insan yarım kaldı. Peki neden? Depremden dolayı mı? Yoksa 3 kuruş daha fazla para kazanmak için çürük bina yapan müteahhitler yüzünden mi? Cevap çok belli gibi duruyor aslında. Peki ne zaman sarılacak bu yaralar? Gidenler geri gelmeyecek elbette. Ama tekrarının yaşanmayacağını garanti edebiliyor muyuz ki?
Bir gün büyük bir depremden bile hiçbir insanın ölmediği bir ülkeye uyanabilecek miyiz? Bir deprem ülkesi olabiliriz. Ama ihmal ülkesi olmamak bizim elimizde.
Hiç kimsenin ihmallerden ve bir avuç insanın daha çok para hırsından dolayı ölmediği bir ülkede yaşamak ümidiyle…
EREN ÇAKIR
